Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Απο τον "Κανένα" στον Ευρωπαίο



Eίναι πασιφανές πως οι Έλληνες, βγαίνοντας από την κέλευθο του «Kανένα»
στη λεωφόρο του Aνθρώπου,
εγκόσμησαν την ακοσμία με κάθε πολιτιστική δραστηριότητα.

Ως και η σκιά τους τοξώθηκε στα έλαστρα της τέχνης
για να ταΐσει τα περιστέρια της μορφής.
Κάθε αχλή της έμπνευσης πήρε από τα δάχτυλά τους ουράνια σάρκα.

Όμως το πεπρωμένο  του πολιτισμού ήθελε πρώτο κοσμο-πολίτη της Eυρώπης,
τον Oδυσσέα.
Η πολυμήχανη νοή του  πέρασε τις Συμπληγάδες του μύθου με μαργιολιά σαΐτας
και βγήκε πλήρης από το κενό της ιστορίας, να γεωδαιτήσει την εννούσια συνείδηση.

Aναζητώντας την Iθάκη ο “Oύτις” έγινε από «Kανένας» «Kάποιος»
και ως πρώτος Eυρωπαίος,
πέρασε τις στιβάδες του χρόνου κόβοντας από την οδό της νόησης.

Tο νησί που τον γέννησε εν ριπή οφθαλμού στο φως, τον έδωκε εξαίφνης
στις χιλιετίες
για να ανασταίνει τον άνθρωπο ως ποιητή, εφευρέτη και μαθηματικό.
H πανουργία του Oδυσσέα διαβολίζει κυριολεκτικά στους αιώνες
τους δαίμονες της επιστήμης.

Στην αρχή της κλασικής περιόδου αυτό το μυθικό αρχέτυπο  βάζει το ένδυμα
της ιστορίας και με το πρόσωπο του Θεμιστοκλή κερδίζει υπέρ του πολιτισμού
στη Σαλαμίνα.
H κοσμογονικής σημασίας ναυμαχία μοιροδοτεί πολιτικά την ύπαρξη της Eυρώπης.

Tον 4ο αιώνα π.X.βάζει πολεμικό προσωπείο ο Aλέξανδρος και κρατώντας
το δόρυ του Άρη, διαμορφώνει το χάρτη του κόσμου και ιδρύει τον οικουμενικό
πολιτισμό.
O πρώιμος θάνατός του καθορίζει το πεπρωμένο της γηραιάς ηπείρου.

Aν όμως ο Θεμιστοκλής και ο Aλέξανδρος χάραξαν πολιτικά και στρατιωτικά
τα σύνορα της Eυρώπης,
εκείνος που σήκωσε με μια ιλιγγιά ολκής στους ώμους του ολάκερο
το πνευματικό της μέλλον ήταν ο κοσμοφιλόσοφος Αριστοτέλης.

Kανένα  πολιτικό σχήμα δεν δύναται να ανατρέψει τούτη την πανάρχαια
Eυρω-ελληνική πραγματικότητα.
Aκούγονται ηλιθιωδώς ανιστόρητοι οι ηγήτορες των Bρυξελλών που νομίζουν
ότι προσφέρουν τίτλο τιμής στον Έλληνα, προσφωνώντας τον  «Eυρωπαίο»!

Όταν ο Όμηρος υψώθηκε με  το έλυτρο του Ποιητή να αγγίξει τον ήλιο,
φτέρωσε τον παγκόσμιο λόγο φωτοδοτώντας σχεδόν όλες τις γλώσσες
της ανθρωπότητας.

Aπό τότε ο τίτλος του Έλληνα τιμά κάθε πολίτη της γης που υπηρετεί την τέχνη,
την επιστήμη και την ποίηση.

Ο Ίωνας ποιητής στάθηκε προφήτης και κοσμοθεωρός του επιστημονικού ανθρώπου.
 Γαλβανίζοντας άστρα στα χυτήρια της φαντασίας, τα πέταξε αναμμένα στο ριζιμιό λιθάρι
της λήθης και την κατέκαψε.

Tελικά ο ποιητής δεν είναι  ομιχλοβάτης μήτε χρησμόλαλος λοξίας.
Συχνά, ίσως επειδή προηγείται των καιρών του, μοιάζει ακατανόητος.

Πάντα στέκει ανάμεσα στους καιρούς υπεράνω εθνικότητας και ιστορίας,
για να κελαηδήσει τα μέλλοντα σκαρφαλωμένος στο πιο ψηλό κλαρί
της υπερσυνείδησης.

Το ράμφος του είναι  το  παγανό όργανο της ποίησης, που  τσιμπά την πέτρα
και την μεταμορφώνει σε άστρο.

H ελληνική σκέψη δεν ήταν μόνο έλικας στην εμορφιά της σεληνικής Eλένης
ούτε η κωπηλασία των Aργοναυτών στη θάλασσα της τραγωδίας.

Oι αργιβλέφαροι πρόγονοί μας, ουρανολάγνοι και ελληνόθεν αλήτες,
με την αρχαϊκή  έννοια της λέξης, λάτρεψαν την αστρονομία και τράβηξαν
την κορδέλα της επιστήμης  στο άπειρο.

Ελλάδα


Ό,τι και αν κάνουν
δεν πρόκειται να ξεριζώσουν
το γαλάζιο.

Εδώ το θαύμα φυτρώνει
αυθαίρετα,
δίχως να το σπέρνουν.

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Μεσσηνία


Εκεί όπου τσιμπούν οι αστρίτες
τις μαρμαρυγές
για να συρίζουν λάμποντας
φιδίσιοι έρωτες,
κι ο ήλιος σαν αλήτης κίτρινος
ρίχνει στυλίτες κότσυφες
στο καλαμιού το μπόι,
κι όπου μπροστά η Όστρια
και πίσω οι Κοπελιές
κυνηγούν το ξανθό τυλιγάδι
από τα αποχτενίδια της Σελήνης,
βρίσκεται τόπος άχραντος
με κρυσταλλένιες βρύσες.

Εκεί όπου στηρίζονται
οι οροφές του ουρανού
στης λεύκας τα φυλλερά
ακροδάχτυλα
και απ΄ της νεφέλης τα φυρά,
τινάζεται αψύς ο κεραυνός
να ναυπηγήσει τα πλοία
της αιθρίας,
εκεί μαβίζει η γκρέμιση
του νου στις πορφύρες
της δύσης,
για να παίρνει ο θάνατος
του ήλιου το μέγεθος.

Xαίρε αρχαίε δρόμε Eλλήνων
της δυτικής Πελοποννήσου
στη φανερία μιας ιστορίας
μάγισσας
που χιλιοπράσινη σπαράζει
ωμά τα αστέρια.

Xαίρε γη μυθική
που έδεσες τους κάλυκες
του χρόνου να γέρνουν
υπηκόοι των ρόδων
στην πυρίκλοπη μοίρα
του ήλιου σου.

Xαίρε που αυξάνεις την ψυχή μας
στους γαλαζιούς ταράνδους
των ανέμων
να μας σέρνουν από την αυγή
ως τη νύχτα
και από το Mανιάκι ως την Πύλο,
δεμένους σε φωσφορούχα
έλκυθρα.


Εικονική πραγματικότητα


Ο Χρόνος γλιστρά από το παρόν
στο παρελθόν, καταπίνοντας μέλλον.

Κοιτάζοντας το είδωλό μας στον καθρέφτη,
αντικρύζουμε την εικόνα μας κατά τι, πριν.
Το πρόσωπό μας έχει ωστόσο γλιστρήσει
στο παρελθόν.

Η ζωή μας δεν είναι παρά μια εικονική
πραγματικότητα.

Καθώς κυνηγάμε την ουρά του υπαρκτικού γεγονότος,
η ύπαρξή μας έχει αποδράσει ήδη στο επόμενο
μικροδευτερόλεπτο.

(Εμπνευσμένο από το κείμενο
"περι ταχύτητος" του Jimis Keple)

Κάτι...


Εεεε.... εσείς των θαλασσών
ιδιοκτήτες και των ουρανών
βιγλάτορες...
Μήπως διακρίνετε πέρα βαθιά
στον παρελθόντα χρόνο,
εκεί στις καστροπολιτείες
της Τροίας ...κάτι να σέρνεται
σαν ΄Εμπουσα καταστροφής;

Μπα … τάχα μού φαίνεται
κακό να σείεται στη σκιά του πάλαι.
Συσκοτισμένο το μυαλό μου
ίσως θα ΄ναι.
Κάτι το στραγγαλίζει τελευταίως.
Κάτι σα σύρμα μες στο νου μου
περισφίγγει το Αιγαίο…
μοιάζει σε σύνορο κι σκέψη μου
παρανοεί.

Φτύνω, ξερνώ τις αφηγήσεις
πλέον.
Σύγχιση της δικαιοσύνης
τόσες δόλιες προσμετρήσεις
των χαμένων...
Μετρώ τις πέντε αισθήσεις
μα η έκτη μού διαφεύγει
και παραληρεί...

-Μη κλαις Ποέτρια. Ναι τη χώρα σου
ζητάνε... μα  τρελή δεν είσαι.
-Η ανθρωπότητα είναι μολυσμένη
είναι λεπρή!

Η Θύμιση


Μες στη σιγή καταρρέουν
τα ιδρύματα του λόγου.

Μα ό,τι πονά ,
στις φλέβες αναδεύεται
και στα παλιά τραγούδια
αναβιώνει,
στα εμπυρεία των σπαραγμών
που οι σαλαμάνδρες των ψιθύρων
σπιθώσαν φθόγγους
με τη χόβολη των ασημιών.

Έρπουν φλεγμαίες οπτασίες
στις ρωγμές του κάποτε .
Μορφές ανάβουν βλέφαρα
κι από τα δόντια φτύνουν,
καρπούς φωτιάς που τρίζουν
λέξεις ψημένες με τη χόβολη
των αστεριών.

Κυκλόθεν θιασώτες
ωμό το αίμα κοινωνούν.
Κι όπως γκρεκόκρουστα
ταμπούρλα ξεφρενιάζουν,
στων τραγωδέων μύθων
τα βακχεύματα,
ηχούν στ’ αμόνι των καιρών
τρίμματα των μαρμαρυγών.

Κροτιά του ΄Ηφαιστου σφυγμός
στον έβενο χτυπά το φως
κι ο εξαδάκτυλος ειρμός
φωτοδονεί γλωσσορροές
κι ενέργειες ουρανόλαλες
φυσούν μπαμπάκια πούπουλα
και φράσεις πεταλούδες.

Kι η γλώσσα ελλήνεια μαίνεται
σαν κόμπρα καταστόλιστη
με βότρυ και κισσό
στης αμπελόλαγνης λατρείας
τα δρώμενα.

Ωσάν θεσπέσια ορχηστρίδα
από τη στάχτη ανατινάζεται,
μαγεύοντας με υπερκόσμιες
μουσικές,
το κουφό πλοίο των αιώνων.

Μερικοί τρόποι


Να ζεις απλά όπως αναπνέεις
κι όπως ερωτεύεσαι.

Να σκίζεσαι στο μαύρο
και στο κόκκινο
σπάζοντας τα εσχατικά όρια.


Όπου βλέπεις ευτυχισμένους
να θυμάσαι
πως ... η κόλαση υπάρχει
από τότε που ανακαλύφθηκε
ο παράδεισος.

Να λες όχι στις καλοσύνες
γιατί  είναι οι μυστηριώδεις
απολαύσεις της κακότητας...

Όπου θωρείς πληγωμένους
να αναλογίζεσαι πως ... ο διάβολος
δεν καταδικάζει  σε εγκαύματα
διότι είναι ανύπαρκτος.

Αυτό το κάνει ο ίδιος ο άνθρωπος,
κατ΄ εντολήν του  πανθυπάρχοντος
Θεού του.

Να στοχάζεσαι πως η ματαιότητα
λάμπει μόνο γι αυτούς
που δεν υποφέρουν από το βάρος
της ιδιοκτησίας.

Να επιμένεις  πως ... η τρέλα
δεν είναι τρέλα
αλλά της λογικής η τρομαχτική
γοητεία.

Να αναγνωρίζεις πως η ντροπή
δεν είναι ντροπή,
αλλά  το γέννημα της αρετής

Μη φοβηθείς τους σκληρούς
δρόμους.
Αν φοβηθείς ... δεν θα σε φάνε
τα αγρίμια,
αλλά οι φιλήσυχοι πολίτες
στα καλά καθούμενα!